örümcek

'karlı bir perşembe günü ağlarımı ördüm.'

Çelik Tencere Destanı

Canım,

Mutfaktaki tencereler biliyor

Kaskatı ve kıpırtısız

Senelerce bekleyenleri var

Modası geçmiş sırrı dökülmüş

Dolap kapağının ardında

İç içe 

Karanlıkta

Sonra porselen misafir takımları

Büfe bardakları

Kristal üzümlü kadehler mesela

Hiç şarap yüzü görmedi

Rulo yapılmış naftalinli halıları

İstiflenmiş kolileri unutma

Papağanlardan ve kargalardan daha uzun

Yaşayan bu tencerenin çilesini düşün

Bir kere ok çıkmış yayından

Bir kere dökülmüş

Fabrikası bile yıkılmış

Hapsolmuş ruhu çeliğe

Sen iyisi mi yolları düşün

Elini kesen

Kristal tuzlukları

Kavanozları ve içlerinde bayatlayan çerezleri

Karanlığı düşün

Tüm bu sırları

Bir tencere nelere şahit olur

Dibi tutar kulbu kopar

Ve çelik öyle birşeydir ki sonsuza kadar saklar

Tencereleri köpekler gibi kısırlaştıramazsın 

Sürekli çoğalırlar

Öpüşen tuzlukları düşün

Gözyaşını

Bütün bu lanetlenmiş sevimlilik

Ey tencere ve

Ey bu tencerenin imalatçısı

Herkes gerekli olmak zorunda değil

Üzülmeyin

Bazı ruhlar süzülmek için var

Yüzmek için

Bilinçaltlarında yer etmek için

En iyisi şehir çöplüğü

Güvenli

Düşünmeyi durdurma yeri

Oysa çelik

Erimez

Dibi tutsa da tencere yine tencere yine tencere

Dokunmayın

Bu eşyalar için dinlenme vakti

Pudding, enginar ya da dolma pişirmek için çok geç

Zamana ihtiyaç var

Bu tencerenin zaman ilacı

Artık evlerimiz minik birer saray

Tüm bu malzeme

Belki ihraç fazlası belki bilmemne

Tüm bu geleceğe güven içimi titretse de

Aslında bilmenizi istemiyorum

Bu dünyaya güven olmaz

Sizden bu sırrı bir çocuktan saklar gibi saklayacağım

Bu dünyaya güven olmaz

Krista tuzluklardan aksa da tuz ve biber

Dışarıda ihtilal olur, birşey olur

Evde kavga gürültü

Kurulan her işletme

Büyüsün istiyorum

Yapılan her eşya kullanılsın

Kimsenin gözünde hayalkırıklığı görmeye 

Yok tahammülüm

Şimdi hepiniz birer nefes alın ve

Tutun

Sonra bir başkasını

Burası eviniz

Burası yeriniz

Sizi seviyorum

nerede: Daire Sanat     

 Simsirci Sokak Santral Apt. 11/1

Cihangir, Istanbul

0212 244 12 68

www.dairesanat.com

“VÜCUT EVDE ÇİÇEK AÇAR”*

-Biliyor musun? Sen evinde otururken sanat hayatından çıkıp gidebilir. Delikler, boşluklar var hayatta. Yaşamak için bu boşluklara muhtaçsın. Sen ellerini sabunlarken mesela, televizyon izlerken, kışlıklarını kaldırırken, komşuya limon sormaya gittiğinde sanat seni terkediverir. Bir bakmışsın dışındasın.

-Oysa herşey evde başlıyor aslında…

-Nasıl bir evde?

- Avlusu olan sarı büyük bir ev. Avluda sakin bir havuz ve çocukların içine korku salan bir köpek var. Sarmaşıklar, kadife çicekleri, su sesi…Bir de kuytuda, tozlu yapraklı, kasvetli bir malta eriği ağacı….Tüm karanlık onun yapraklarının arasında saklı.

Ya da, bir zamanlar önünden yunusların geçtiği, turkuaz renkli, rutubet kokulu bir apartıman. Pencereden, numaralandırılmış, gri savaş gemilerine bakmak mümkün. Üstüne çıkartmalar yapıştırılmış buzdolabı ve oymalı kakmalı yemek masasının altı önemli.

Ya da, yazlık, tek katlı, kalabalık bir ev düşün. Bahçesinde, beyaz ferforje masa sandalye takımı var. Sandalyeni itmek cok güç. Hava hep rüzgarlı. Çam ağaçlarından sürekli cırcır böceklerinin sesi geliyor.

Ya da, balkona çıktığında, tam karşında koca bir dağ gördüğün bir ev düşün. Yazların sıcak ve kurak, kışların ılık ve yağışlı geçtiği bir yerde konumlanmış. Bitki örtüsü maki, balkondan rahatça görülebiliyor.

Asıl, küçük, rutubetli bir oda var. Koliler üst üste yığılmış. Tepede küçük bir pencereden azıcık gökyüzü görünüyor. Yağmur yağdığında bu odadan tüm küçük pencereli, küçük odalı evlerle bir baglantı kuruluyor birden. Bir sürü sakin ama derinden iç geçiren insanla…

Tabi dedigin gibi, diğer zamanlarda, can sıkıntısından kolilerin üzerinde yazanları tekrar ve tekrar okuyabilirsin.

Bugün kanepenin üstüne uzandığımda kim olduğumu unuttum anladın mı? Bir an için kim ve nerede olduğumun ötesinde bir şey hissettim. Yokoluvermek gibi birşey… Gri kanepemin üzerinde. Başımı sarı yastığa koymuştum . Rüya gördüm sonra. Rüyamda yine sarı büyük bir evdeyim. Dik trabzanlardan kayıyorum.

-Sonra?

-Sonra uyanıp patates soydum. Biliyorum tıkış tıkış organla doluyum. Ama evin içinde hareket ediyorum.

Evin boşluklarından kaçanlar bir yana, çıkıntılarına takılanlar var. Çatılara dikkat et mesela, geceleri pencerelerden dışarı süzülen ışıklara…



*Deleuze. Philosophy, Science, Logic and Art. Percept, Affect and Concept. sf 179.

Pera Sergisi

Bu aksam bizim okulun Pera Muzesi'nde sergisi aciliyor(mus)...
Benim bir adet videom: "Kimse vazgecilmez Degildir"
ve Inci Eviner'in dersi icin hazirlamis oldugum daktilo "Cogaltmalar" adi altinda sergilenecek...
Keske daktilomun bir resmi falan olsaydi yanimda da buraya koysaydim...sik olurdu.
Ama cok uzaklardayim, ve yanimda bilgisayarim yok...

Istanbul'da olan arkadaslar, eger sergiye giderseniz, bana yazin...
Merak ediyorum...biraz:)

Not: Pera muzesi, beyoglu'nda odakule'nin yanibasinda

Duyuru

Size çok önemli birşey söylemem lazım:
Bulutlar beyaz değil maviymiş!

kat:3 daire:11

Sana bir kez daha yoğunlaşmadan önce birşey söyleyeyim

Ben kırmızı bir meyve
Bir kırmızı taneydim

Herşey kendiliğinden oldu
1980’de

Akıllı, ürkek ve gözlemciydim
Herhangi bir evde
Güneşin yüzünü ısıttığı
Kadife mavi koltuklar üzerinde
Popomun izini çıkarıp
Sigara içen, çok konuşan
Misafirlerin kokusunu içime çektim

Oymalı kakmalı kahverengi mobilyalar
Daha da önemlisi bir büfe
Sıkıntıdan solmuş plastik çiçekler
Kimbilir kimdi
Kimbilir kimdi
Dünyanın dört bir yanından gelmiş bu biblo adamlar
İngiliz soyluları ve balık tutan Japonlar
Kuşlar, köpekler, duvar tabakları
Ve vazgeçilmez japon yapıştırıcısı

Kahverengi demirli bir balkon
Dış dünya
“Dikkat et düşersin”
Karşı çatıda yaşayan ve hiç kıpırdamayan kaplumbağa sensin

Palmiyeler
Tozlu yol
Şeref Apartımanı
Milyon Tane zilden biriydim
Dr. Mustafa Başöz
Genel Cerrahi Mütehassısı

Herhangi bir sokakta herhangi bir evde dönüşen ben miydim?

Sena Kurt
Sena Çocuk
Sena Barbie

Televizyon, manzara resimleri, akvaryum, halı desenleri...
Bakılacak birşey herzaman bulunur
Karanlık hol
Çıkmaz sokak
“Komşu sen misin?”
Harikalar diyarı
Bir katta batsan, öbür katta çıksan
Zili çalıp kaçsan

Bu çocukluk, bu dünya
Bu toz, bu müzik seti, bu Lambada...
Kaşları kalkmış bilmiş bir Sena diyor ki:
“Anneciğim, anneciğim, anneciğim, anneciğim,
Anneciğim, anneciğim, anneciğim...”
Annenin elinde kola şişesi

Hani sen oradaydın ya Sena
Hani oradaydın ya...

Bu sarı fayanslı tuvaletten
Çıkış yolu tepede
Küçücük bir pencere

Ama ben onun yerine aktım
Elimde sifonun ucu
Mikroplu bir mikrofon

Herşeyin üzerinden herkesin elinden
İncecik bir su gibi kaydım

İlkokul öğretmenimin elinden kulağım kaydı
Tüm aşık olduklarımın kalbinden kalbim

Bir pazar akşamüstü
Bir bahar günü
Sucuk köfteleri öylecene bırakıp gittim